GRP test in Tunesie
Het complete testprogramma werd afgerond met een testsessie in Tunesië. De eerste twee sessies in Chateau de Lastours hadden de grote lijnen bepaald. Nu zou er een..
Zondag 26 november ‘s morgens om 7.30 uur troffen de eerste teamleden elkaar op Schiphol. Telkens kwamen er groepjes mensen die met elkaar meegereden waren bij. Rond zo ongeveer de tijd dat er aan boord gegaan moest worden was de hele club compleet. Naast de voltallige bemanning van de drie wedstrijdtrucks waren ook twee personen van VSE en Bert en Rob van het Vink rally team aanwezig. Er zou eerst een tussenstop in Parijs gemaakt worden, waarna er werd doorgevlogen naar Tunis. De reis verliep voorspoedig en rond 16.00 uur stonden we op de luchthaven van Tunis. Het weer was lekker zomers en de omgeving liet duidelijk zien dat we toch wel een eindje van huis zaten. Met het hele gezelschap naar een verhuurbedrijf. Er moesten immers auto’s gehuurd worden want in Tunesië hadden we nog een 550 km af te leggen voordat we in de woestijn stonden. Na enig onderhandelen werd de groep verdeeld over 4 identieke Renault Clio’s (met een heuse kofferbak). Rond de klok van 17.00 uur werd begonnen aan de rit naar Douz. Na een korte tussenstop arriveerden we om 22.30 uur in Douz waar een prachtig hotel op een ideale ligging op ons wachtte. De eerste etappe van de “Clio Cup” zat erop zonder een echte winnaar, we kwamen namelijk met drie Clio’s naast elkaar over de finish…’s Avonds nog een drankje met zijn allen in de bar om alvast de plannen voor de volgende dag te bespreken en bij te kletsen met Martien, Gerard en Kees die de rallytrucks naar Douz hadden gereden.
De nacht voor de monteurs Gerard en Erwin was een uurtje korter dan die van de overige teamleden. Zij waren een uur eerder opgestaan om het voertuig aan een kleine inspectie te onderwerpen en om de apparatuur door VSE in te laten bouwen. Er werd immers vanaf het eerste uur direct gemeten aan het veersysteem van de rallytruck. De reserve onderdelen werden keurig gestationeerd op een overdekte en bewaakte parkeerplaats voor het hotel en rond 8.30 uur kon de weg naar de duinen worden gemaakt. We staken als het ware de straat over en bevonden ons direct in de aanloop van de woestijn. Aangezien er maar 3 plaatsen per rally truck aanwezig waren en iedereen mee wilde werden de Clio’s weer gestart en reden we hiermee met een stalen gezicht de woestijn in. Nooit geweten dat je met een voorwielaandrijver zo ver kon komen! Sommigen haalden zelfs de top van een aardige duin, sommigen niet…De voertuigen werden bij elkaar geparkeerd en het testen kon beginnen. Wuf beet met zijn bemanning het spits af. Binnen enkele minuten kwam het vertrouwde gegrom tussen de duinen vandaan. Er werd driftig gereden en de datarecorders liepen. Dat de truck niet ontzien werd bleek al spoedig toen men terugkeerde met een licht gedeukte bumperpartij. Een duin was een beetje enthousiast genomen na een aantal korte knikken. Meer dan een deukje in de bumper en een los geschoten koplamp was de schade niet. De lamp werd er gemakshalve uitgehaald en daar gingen ze weer. Toen de beurt aan Arjan, die met zijn bemanning ook al snel het gaspedaal gevonden had. Gemoedelijk zag je de truck vertrouwd en behendig een weg vinden in het duinlandschap. Direct viel het gemak op waarmee de truck bijna vanuit stilstand de diverse duinen opreed zonder dat de motor protesteerde. Dat is wat men noemt koppel.
De tijd vloog en men hoorde de magen knorren boven het gesnor van de Cat. Na een lekkere lunch werd het middagprogramma begonnen. Wederom is met verschillende equipes gereden en voor het vallen van de avond zijn we voldaan terug gegaan naar het hotel. Hier zijn de voertuigen nog geďnspecteerd en een vertrouwd DAKAR gevoel kwam in ons boven. Naast de GRP truck en de Vink truck was ook Johan Elfrink met zijn nieuwe Axor en Unimog aanwezig. Dit, samen met de aanwezigheid van diverse motorrijders gaf een vertrouwd Dakar bivak. ’s Avonds was iedereen bezig om zijn voertuig te inspecteren. Na een klein uurtje inspecteren werd het avondeten genuttigd en werd er nog nagebabbeld in de bar. Teambuilding noemen ze dat.
De dinsdag stond in het teken van fine tuning van het veersysteem. Er was een route van een 45 km uitgezet. Deze route had alles wat je in een Dakar ook tegen komt. Harde paden, venijnige knippen, kuilen, duinen en zeer snelle piste. Elke equipe reed zijn rondje. Eindelijk was het moment daar dat je de werkelijke potentie van de truck kon voelen. Wat ging het hard…regelmatig werden snelheden gehaald van boven de 150 km/u en het leek of de motor continu om meer schreeuwde. Het meest verbluffende was het enorme gemak waarmee ongelijke heuvels genomen konden worden, zelfs bij snelheden waarbij je in Nederland op de snelweg nog een prent krijgt! Telkens werden de klappen die door de truck geďncasseerd waren vakkundig door de mensen van VSE geanalyseerd en werd er weer gereden met een nog optimalere afstelling. Ondertussen was een heel verschrikkelijk pad gevonden waar de ene kuil de andere heuvel in een onregelmatig tempo opvolgde. Een kwelling voor mens en machine. Dit pad is die dag ontzettend vaak gereden door de verschillende chauffeurs. Elke keer weer werd de afstelling geoptimaliseerd. Frits leek helemaal in zijn element en kon niet vaak genoeg over de gemene knippen gestuurd worden. Zeer veel data en beelden zijn die dag geanalyseerd en overtuigd van een top-afstelling is iedereen die dag moe maar voldaan naar het hotel teruggekeerd. ‘s Avonds is het voertuig grondig geďnspecteerd. Geen teken van slijtage of aanslag op het onderstel te zien. Onvoorstelbaar wanneer je weet welke martelingen er die dag zijn losgelaten op dit voertuig.
De woensdag was alweer de laatste testdag. De vrienden van VSE hadden ons ondertussen verlaten en vandaag was het de dag van de hoge duinen. Na enkele km’s hadden we ze gevonden. Ook Elfrink, Vink en de motorrijders waren van de partij. Het duurde niet lang of alles reed kris-kras door elkaar. Net een fragment uit een Dakar etappe waar iedereen zijn weg aan het bepalen was. Hier zijn vooral testen gedaan om tot een optimale tractie te komen in relatie met de bandenspanningen. Ook hier is weer diverse malen de grens opgezocht om te kijken wanneer de band los komt van de velg. Wederom verbazing want dit wilde met de gewoonlijk gebruikelijke spanningen maar niet lukken. Ook hier het bewijs dat de goede formule gevonden is. Als slot van deze dagen zijn nog diverse data voor de motor verzameld en zeer voldaan werd teruggekeerd naar het hotel. Hier is de truck weer volgeladen met de onderdelen en na een laatste douche en een afscheid van de mannen die de trucks zouden terugbrengen is de “Clio Cup” weer aan de terugreis begonnen. Net zo snel als de heenreis is ook de terugweg afgelegd. En na een city tour door Tunis was ons Hotel gevonden.
Ook hier is de dag nog eens goed geanalyseerd waarna de meesten al spoedig het mandje opzochten. De dag erop was het een tochtje van een half uur naar de luchthaven. Hier zijn de Clio’s weer ingeleverd en waren we mooi op tijd om aan boord te gaan. Iedereen was het erover eens, het voertuig heeft het geweldig gedaan en de vele inspanningen hebben hun vruchten afgeworpen. De terugvlucht is verder zeer voorspoedig verlopen, waarbij een aantal leden niet veel van de vlucht hebben meegekregen!?!
Tekst: Michel van Herpen
