Ederveen – Amsterdam – Dakar,
De 30ste editie van Le Dakar mag dan wel niet zijn doorgegaan, voor ons als complete team Ginaf Rally Power genoeg reden om toch nog de kant van Senegal op te gaan...
... en het hele débakel in stijl af te sluiten in Dakar.
Samen met een groot deel van onze sponsoren, die ons overigens bijzonder trouw zijn gebleven, en de meeste partners, vrouwen en aanverwanten vertrekken we met enige vertraging vanuit Amsterdam, we vliegen met Transavia, een gecharterde vlucht, die ons direct naar Dakar brengt. Niet geheel volgens planning en met wat vertraging landen we ongeveer 22.30 locale tijd in Dakar, via een aankomsthal die me eerder doet denken aan een oude loods krijgen we in een redelijk tempo onze bagage terug. De tijd die we hiermee denken te winnen kunnen we bij de douane weer inleveren, zijn niet zo van de snelle, en met een blauw overhemd aan ben je hier al snel een hele ‘’piet’’, na de nodige stempels en papiertjes invullen staan we toch nog redelijk rap buiten, waar onze gidsen ons al op staan te wachten. Met drie bussen, de hele ploeg bestaat immers uit z’on 120 man, worden we naar Terrou-Bi gereden, de plek waar we vorig jaar ook ons eerste biertje naar binnen konden laten glippen. Een prachtige tent, direct aan de kustlijn, zo kunnen we ook alvast een beetje gaan wennen aan de zilte lucht, en de bedompte warme lucht, volgens mij is het nog steeds ergens zo rond de 20 graden, lekker hoor. Ondanks ons late bezoek krijgen we toch nog een hapje te eten, en tegen half twee brengen de bussen ons naar onze hotels.
‘n Kort nachtje, vroeg weer op, het lijkt wel de rally…, het ontbijt in het hotel heeft net als wij ook wat opstart problemen, en de dienstdoende ‘’garcon’’ is kennelijk niet echt gewend aan zoveel pratende Hollanders, hij kan gelukkig wel in een keer een kopje koffie per persoon serveren en niet veel later hebben een aantal lieden de tent al bij na overgenomen, ‘alles kalm’ blijkt hier wel het motto...
Met de bus worden we eerst door Dakar gereden, en doen wat belangrijke gebouwen en een markt aan, onze eerste kennismaking met downtown-Dakar. Rond de klok van twaalven komen we aan in de oude haven waar een boot op ons ligt te wachten. We kiezen voor even het ruime sop en gaan richting slaveneiland ‘’Goree’’. Bij aankomst daar worden we feestelijk onthaald door een plaatselijke band die de stemming er gelijk al goed in brengt. We mogen gelijk aanschuiven voor de lunch, die overigens prima verzorgt is. Onder een prachtige tent laten we al het lekkers goed smaken. Op het eiland worden we verder rond geleid door een gids, en het aansmeren van de eerste kettinkjes en andere snuisterijen begint al aardig te lopen. De zon doet meer dan prima zijn best, het is dan ook gewoon goed warm, om dorstig van te worden…, de groep verspreid zich op het eiland, terrasjes vullen zich, en onder aanvoering van Wuf word er ook nog een frisse duik ondernomen in de zee. Aan het eind van de middag brengt de boot ons weer terug naar het vaste land, waar vervolgens de bussen weer klaar staan om ons terug te brengen naar het hotel. Tijd om een douche te pikken en ons op te maken voor het avond diner aan de Sofitel-pool. Ook hier is aan alles gedacht qua eten en drinken, jammer dat het donker is, ook nu weer zitten we pal aan het strand, met palmbomen en alles erop en eraan.
Zondagmorgen vertrekken we richting het ‘’Lac Roze’’, de plaats van aankomst van Le Dakar. We zijn de bus nog niet uit of een aantal safari jeeps, of eigenlijk trucks, staan al te popelen om ons rond het meer te rijden. Aal snel komt het hele konvooi in beweging en als we langs het meer rijden bekruipt me toch wel een raar gevoel. Ten eerste rijden we de verkeerde kant op, zitten we niet in de goede auto, en met ander gezelschap. Als we niet veel later langs de finish komen, die ze net aan het afbreken zijn, worden we er ook even niet echt vrolijk van, jammer…
De locale mensen doen er alles aan om het Dakar gevoel toch nog enigszins wat op te laden, er lopen langs alle kanten mannetjes die hun handel toch nog graag willen lossen…, ook worden er nog brommertjes, of iets wat daar op lijkt, ingezet. De chauffeurs brengen de glimlach op onze gezichten weer snel terug als de trucks de duinen inschieten, even nog de banden aflaten en we rijden het laatste stukje ‘’special’’ in tegengestelde richting, helemaal super! Ook als we even later het strand oprijden, het is en blijft prachtig hier, witte stranden en de Atlantische zee, samen met de hele club, wat wil je nog meer… Even later komen we uit bij een heuse berber tent waar de tafel er prachtig gedekt bij staat, een rookpluim van de bbq, die we als we dichterbij komen ook gaan ruiken, doet ons het water in de mond lopen. Ik weet niet wie het zo geregeld heeft maar hier is helemaal niets mis mee, helemaal goed. Het biertje hadden we nodig en is goed getimed, en het eten is voor de tweede keer op locatie prima. Kort na de maaltijd komt een Touareg aan hobbelen met een paar kamelen, voor degene die willen kan er een ritje gemaakt worden, en voor degene die liever iets op benzine willen staan er net tegen de zee aan een flinke rij met quads en zand-buggies klaar. De passagiers op de kamelen zijn het meest van het vrouwelijke geslacht, en de motoren voor de mannen, die even later in kinderen veranderen…, geweldig!
Van alle inspanningen worden we weer een beetje hongerig, en de bussen brengen ons ’s avonds weer Dakarcity in. Dit keer worden we gedropt voor een klein steegje, de bus kan hier niet verder, en het laatste stukje moeten we lopend afleggen, het belooft niet veel goeds en het lijkt of we nu echt in het oude centrum terecht zijn gekomen. Als de gids aanklopt op de deur zijn we toch wel allemaal behoorlijk verrast, we zijn in een echte Lounche-bar aangekomen, Cosy restaurant noemen ze het hier, nou het is inderdaad erg ‘’cosy’’, het welkomstdrankje doet het goed en even later schuiven we aan de dis, deze keer verzorgt door een Franse chefkok, super. Het toetje is nog net niet weggewerkt of DJ El Kien, laat de beats goed tekeer gaan, en heeft het heft qua muziek overgenomen en onder controle, het personeel snapt het niet helemaal, maar gezellig is het in ieder geval wel.
Na wederom een kort nachtje, het schijnt er een beetje bij te horen, starten we met koffie en een pain au chocolat, vandaag staat Safari op het programma. Hiervoor rijden we richting Saly, waar bij Bandia een heus wildpark ligt. Ook hier stappen we met z’n alle in de pick-up jeeps die al klaar staan. Al snel ontmoeten we de eerste Giraffen, en ontmoeten we na een korte wandeling twee neushoorns. De heren zijn de blanke mens al wel gewend, ik denk ook niet dat we de eerste zijn, want ze vinden het allemaal wel prima, al dat bekijks. Het wemelt hier van de Baobab bomen, en bij een van de grootste stoppen we nog even voor een uitleg over deze vreemde boom, die wel tot 10.000 liter water kan bevatten, en gek genoeg niet brand, maar daarom staan ze hier ook nog allemaal wellicht… De bus brengt ons even later naar Saly-beach, waar iedereen de vrijheid krijgt om de middag zelf in te vullen. Niet erg moeilijk, met de zee, zwembad, jetski’s en een poolbar, eigenlijk is n’ middag te weinig, maar even relaxen is ook wel weer lekker.
We sluiten de dag af bij Mogador cocktail party, ook weer een prachtige tent, dicht bij het vermaarde hotel Meridien, waar we n hapje en drankje in de tuin gebruiken.
Edwin en Wuf maken nog even van de gelegenheid gebruik om een aantal mensen te bedanken. Allereerst onze gids Lammie, die geen enkele moeite heeft bespaart om ons deze dagen door het programma heen te lijden, Kitty en Lambert die het vanuit Nederland allemaal hebben kortgesloten, en last but not least, Jan van Schoonhoven, onze rots in de branding. Hij vindt het allemaal maar niets die aandacht, op handen gedragen door ons allemaal, van balletje gehakt tot ondersteuning, vrolijke noot, en absoluut altijd vol overgave, Jan nogmaals, bij deze.
Als ik dit stukje schrijf zitten we weer in het ijzeren vliegende koekblik wat ons terug brengt naar Amsterdam, gelukkig slapen de meeste want het is behoorlijk turbulent, de dames van de cabincrew doen het ook wat kalm aan. We kunnen terug kijken op een zeer geslaagde trip, een prachtige manier om het op deze manier met het hele team af te sluiten. Wuf en Edwin, ook namens iedereen erg bedankt voor alles.
Philip
